İnsan gark olmuş, Rabbin nimetlerine, Durmadan şükretsin, bunları verene.
Allah onun önüne, sermiş ihsanları, Atom zerreleri de, onun hizmetkȃrları (Abdülkadir HAKTANIR)

Zâlim insanlarda merhametten bir ışık huzmesi bile göremezsiniz.Ruhları karanlıktır; o ruhlarda inayet, ihsan, ikram gibi faziletleri bulamazsınız. İşte, Kahhar isminin tecellisiyle bu zâlim insanlar cezalandırılırlar; adalet nuru böylece parlar ve zulmün zulmeti de yok olur gider…

Her yerde görünüyor, Allahın eserleri, Göremez, kalbinde olmayan iman feneri.
Dünyanın her yerinde, dişi ile erkek denk, Her kıt’anın insanına, ayrı boy ve renk. (Abdülkadir HAKTANIR)

Bırakmadın bir lahza. küfürle cihadını, En müthiş kȃfire, bildirebildin haddını.
Çelik bir kal’aydın, hasmına karşı, Yüksek sesle okudun, istiklal marşı (Abdülkadir Haktanır)

Evet, İki Cihan Güneşi’nden nur alan o insanlar, o kadar muazzez ve erişilmez insanlardır ki, o nurdan aldıkları seciyeyle aşk ve teslimiyetin, bağlılık ve fedakârlığın eşsiz timsali olmuşlardır. Onlar, fazilette, ibadette, haşyette, şecaatte, alicenaplıkta, teslimiyette birbiriyle yarış halinde oldular…
(Mehmed Kırkıncı)