…Birinin ayağına takılıp zarar vermesin diye yoldaki taşı kaldırıp kenara koyan kişinin davranışını ”cennetlik” diye övmesinde, bu dünyanın da kendi halinde bir tür cennete dönüşeceğine dair umudun işareti yok mu?…

Paris bizim batı kültürü ile buluştuğumuz 18’inci yüzyıldan itibaren gündemimizi ve aydınlarımızın kafasını işgal etmiş bir şehirdir. Yenileşme tabir edilen dönemden itibaren birçok aydınımız Paris’i bir kültür kıblesi gibi görmüş, kimi oraya kaçmış ve kaçmayı bir fazilet telakki etmiş (Prof.Dr. Himmet Uç)

Beyaz, saflığın ve temizliğin simgesidir. Soğuk kanlılığı, asaleti, masumiyeti, istikrarı ve devamlılığı temsil eder. Huzur ve güven verir. (Mehmet Abidin Kartal)

“Çocuğumu nasıl daha zeki yapabilirim?” sorusu anne babalar üzerinde gittikçe baskı yaratmaya başladı ve ilk cevaplar minnetle karşılandı…

Halbuki çoğu zaman geçmişe çevirdiğmiz bakışlarımıza, ölümün hayatlarımıza yönelik bir haksızlık olduğu yargısı eşlik ediyor. Yaşadıklarımız zihinlerimize, ölümün o herşeyi anlamsızlaştırdığını düşündüğümüz dokunuşundan kurtulmayı başarmış, yalnızca kendisine işaret eden ve sonsuza dek kendini tekrarlayan bir görüntü olarak yansıyor…