‘Kusur insanın imzasıdır.’ Yaptığı her amele atar onu. Kendisinin olduğunu belli eder. Bu sebeple; niyetken, hayalken veya tasavvurken sorunsuz olan kimi düşler, sahada tamamen insanî vartalarla kusurlu hale gelebilirler…
(Ahmet Ay)

Bilir misin bir kabir ya bir cennet bahçesi, Ya da cehennemlerden çukurun bir tanesi.
Oraya giren kişi ameliyle baş başa, Kabirde bir haksızlık mümkün değildir hâşâ.

Peygamber Efendimiz (asm) bu hususu şu veciz hadisiyle ifade buyurur: “Mü’minin niyeti amelinden hayırlıdır. Münafığın ameli ise niyetinden hayırlıdır. Herkes kendi niyetine göre amel işler. Mü’min hayır ve iyilik niyetiyle bir amel işlediğinde kalbinde bir nûr ve feyiz bulur.” Bediüzzaman’a göre niyetin ruhu ihlâstır. Öyle ise gerçek kurtuluş ancak ihlâs ile mümkündür. Az bir ömürde, bütün lezzetleriyle ve güzellikleriyle Cennet ancak böyle bir halis niyetle kazanılır.

Günler geçer, haftalar geçer, yıllar geçer ahireti düşünmez. Bir gün bakar ki ahir ömrü gelmiş. Artık ne ayak, ne el ne de vücudun diğer azaları artık tutmaz olur.

Rüya gibi geldi geçti, Yıldırım hızıyla zaman, Bir var idim bir de yoktum, Yaşamış mıyım? Ne zaman?
Daha dündü çocukluğum, Nerde varlığım yokluğum, Ne açlığım ne tokluğum, Yaşamış mıyım? Ne zaman?