Doğum, yerine göre hayatî tehlike arz eden bir ameliyat olabilir. Böylesine ciddî bir olay, elbette sadece mânevi dua ile geçiştiritlemez. Önce maddi tedbirler alınır, yâni gereken ebeye, doktora gidilir, alâka ve muayenesi temin edilir; bundan sonra sıra manevî tedbire, yâni duaya gelir. Nasıl sadece doktor kesin şifaya vasıta değilse, sadece dua da öyle kesin şifaya sebep olmaz. Zira ikisini de Rabbimiz emretmekte, hem maddî, hem de manevî tedbiri dinimiz istemektedir.

İnsanın yaşadığı aile onun için çok önemlidir. Günümüzde anne, baba ve çocuktan oluşan çekirdek aileler büyük ailelerin yerini aldılar. Ailenin sağlıklı olması için ilk baştan doğru kurulmalıdır. Karşılıklı sevgi, şefkat, fedakârlık ve merhamet duyguları ailenin temelini oluşturur.

Birçok ebeveyn, çocuk terbiyesinin davranış öğretmek olduğunu sanıyor. Bu nedenle birçok evden “düzgün dur, düzgün otur, dişlerini fırçala, erken yat, erkek kalk” bağırtıları duyuluyor…

Sizdeki gençlik de, gidecek bir gün,
Bu cevher yok olur, gelirse son gün,
Buradaki hayat geçerse düzgün,
Öbür âlemde sen olmazsın özgün. (A. Haktanır şiiri)

Bir gün bahçesindeki hurma ağaçlarını taşlayan bir çocuğu, bahçe sahibi yakalayarak Peygamberimiz’in (sas) yanına getirmiş ve şikâyette bulunmuş. “Ya Rasulallah, bu çocuk benim bahçemdeki hurma ağaçlarını taşlıyordu!”