İçtihat, zor bir mes’ele ve derin bir sırdır. Her istidadın, her akıl ve zekânın, cevelan edebileceği bir saha değildir. O ummanların derinliklerinden inci gibi kıymettar pırlantaları ve cevher­leri çıkarmak ancak ve ancak müçtehit imamlara ve bilhassa dört imama mahsusdur…
(Mehmed Kırkıncı)

İnsan, Allahü Teâlâ’nm varlığını, birliğini, sıfat-ı kudsiyesini, esmâ-i hüsnâsmı ancak Kur’ân-ı Kerîm ile öğrenebilir. Bu sayede Allahü Teâlâ’yı Vâcib, Ezelî, Ebedî, herşeye Kadir ve Alîm; mahlûkatı ise, fâni, mümkin, âciz olarak bilir…
(Mehmed Kırkıncı)

Evet, bu fani âlem, Cenab-ı Hakk’ın sonsuz rahmetine ve isimlerinin tecellisine tam ayna olamıyor. Çünkü rahmet nihayetsiz, insanların ömürleri kısa ve dünya fanîdir. Bunun için başka ebedi bir âlem lazımdır ki, rahmet devam etsin ve O’nun zenginliğinin aslı orada kemaliyle tezahür etsin…
(Mehmed Kırkıncı)

Üzerinde bulunduğumuz bu dünya gemisi, çok süratli bir şekilde, gece gündüz durmadan ahirete doğru hareket etmektedir. İnsan bu gemiye kendi iradesiyle binmediği gibi, yolculuğu da kendi iradesi ile değildir. Ona Allah’ın (c.c.) iradesiyle bindiği gibi, yolculuğu da yine O’nun iradesiyle devam etmektedir… (Mehmed Kırkıncı)

İnsanın kendisindeki güzellikleri ve üstün vasıfları O Cemil-i Zülkemâl’in bir ihsanı olarak bilmemesi ve bunlarla iftihar etmesi gurura yol açar. Gururun ise çok dereceleri vardır. Kendi emsâline karşı gururlanmakla bir âlime karşı gururlanmak bir olmadığı gibi, bir müçtehide karşı gururlanmakla bir sahâbeye karşı gururlanmak da bir değildir… (Mehmed Kırkıncı)