Sonsuz acz, sonsuz fakr, sonsuz şevk, sonsuz şükür. Allah’a karşı acizlik ve ihtiyacını hissetme esasına dayanan bu yolda lazım olan dört şey. Bayram ziyareti için gittiğimiz bir evde bayram tebriği ve hal hatırdan sonra evin beyi ve hanımının suratlarından düşen bin parça olduğunu fark etmem pek uzun sürmedi, belli ki evde yolunda gitmeyen bir şeyler vardı. Ali İhsan Tola ağabeynin formülü imdadıma yetişti.. (Çetin Kılıç’ın yazısı..)

“Önemli olan tüm teknolojik imkânların, akl-ı selim (sağduyu) ve vicdan filtresinden geçirilerek tatbikata konmasıdır. Ama tekrar tekrar kendimize sormamız gereken soru, ‘Benim bu hızlı hayatımın dünyaya ve insanlara ne faydası var’ sorusudur. Yoksa amaçsızca bir oraya, bir buraya koşuşturup, anlamlı ‘hayat trenini’ kaçırırız.”

Ey insan! Bak kendine, gör büyük Allahını, Kim yaptı tek hücreden mucize varlığını?
Yüz bin kilometre incecik damarlarını? Şakir Allah’ına karşı şükrünü biliyor. (Abdülkadir Haktanır)

Mademki dünyamıza hâlâ etmedik veda, Hamd-u senayı Rabbimize lazımdır edâ, Çünkü odur ehl-i vicdan indinde hoş sedâ, Yüce Rabbim, rahmetinden bizi, kılma cûda.   Ey insan! Nankör olma Kerim olan Rabbine, Teşekkürün yok mu seni yoktan var edene, Sana cömertçe sonsuz  ni’metleri verene, Muhtaç olduğun şeyleri önüne serene.   Allah bu insanı şuurlu bir meyve yapmış, Bütün duygularını yerli yerine […]

Bizi, şuurlu bir insan yapanı,
Kimdir o arayıp sormayalım mı?
Yaratıcımızı bulduktan sonra,
Şükrümüzü ifa etmeyelim mi?
(Abdülkadir Haktanır şiiri)