2 Nisan 1971’de vefat eden Zübeyir Ağabey, Eyüp Sultan Mezarlığı’nda on bini aşkın kişiyle uğurlanır. Hayatının her anı –hapisler, konferanslar, notlar– bir manifesto olarak geride kalır. Alplikten dâvâ adamlığına uzanan yolculuğu, cesâretini ihlâs ve şefkatle dengeler. Hassas mizacı, onu sadece bir mücahid değil, gönül insanı yapar. “Hayatı İslâm’in dert ve çilesi ile geçmiş bir alperen” olarak yâd edilir. Bu, manifesto hayatının hülâsasıdır Zübeyir Ağabey’imizin.

Bediüzzaman Şam’a giderken rastlantı türü bir seyahata gitmiyordu. İslam dünyası Osmanlının halet-i neze geçtiğini biliyor ama bu millete inanıyordu. Onun millete inanması bir ırka inanmak değildi, devlet-i aliyeyi meydana getiren milletin yine kendini toparlayacağına kesin inanmıştı…