Çoğu evlerimizde çocuklara “Bismillah” ve “Elhamdülillah” (zikir ve şükür) demeyi öğretiyoruz, fakat aynı hassasiyeti fikir konusunda göstermiyoruz. Allah’ın bizden istediği üç şeyden ikisini yani zikri ve şükrü yerine getirmiş oluyoruz ancak yerken bu nimetin bize nasıl ulaştığını pek düşünmüyoruz ve çocuklarımızla bunu konuşmuyoruz. (Ali Çankırılı’nın yazısı..)

İsraf, hem dinimiz hem de toplumsal açıdan sakınılması ve uzak durulması gereken bir davranış. Ancak ne hikmetse israf denilince aklımıza hep “ekmek, su, elektrik” gibi kavramlar geliyor. Oysa hayatımızda maddi israfın yanında o kadar çok görünmeyen israf alanları var ki… Hayat gibi, zaman gibi, ibadetlerimiz gibi, Rabbe karşı kulluğumuz gibi… (Veli Sırım’ın yazısı..)

Bediüzzaman Said Nursî, Ramazan Risalesi’nin bir küçük risale olarak ayrıca neşri sırasında, yanına iki risaleyi de eklemiş: İktisat ve Şükür. Sonuçta, bu üç risale, birbiri ardınca çıkıyor karşımıza: Ramazan, İktisat, Şükür Risaleleri… Bu sıralama, başlıbaşına önemli. İsraf eden şükredemez. İktisattır nimetin farkındalığın nişanesi ve ancak iktisat edenin başarabildiği bir haldir şükür… (İsmail Örgen’in yazısı..)

Çocuğumuzun genetik kodlarıyla oynayamayız, lakin onunla oyun oynayabiliriz. Oyun oynama sanatını, hakkını vererek icra edersek sağlıklı ruh haline sahip bir çocuğun temelini de atmış oluruz. (Berrin Göncü Işıkoğlu’nun yazısı..)

Şüphesiz çocuklara nezaket kurallarını kazandıracak en önemli adım anne-babasının yaşantısında nezaket kurallarını görmesidir. Hayatının önemli kısmını anne-babasının yanında geçiren çocuk, anne-babanın yaşantısında nezaket görmezse nasıl nazik olabilir ki? Evde kaba konuşan bir baba varken, çocuğun kibar olmasını beklemek mümkün değildir. (Mehmet Teber’in yazısı..)