Kanuni, zaferleriyle değil, insanlığıyla büyüktü. Öncelikle âdildi. Hangi konumda olursa olsun, insana saygılıydı. Herkesin hakkını gözetir, haksızlık-adaletsizlik yapmamaya özen gösterir, devlet adamlarına da sürekli bunu telkin ederdi. Padişahların bile keyfi hareket edememesi için ilk kez “görev-yetki” tanımlaması yapmıştı. Ve koyduğu kurallara öncelikle de kendisi uymuştu. (Yavuz Bahadıroğlu’nun yazısı..)

Müslüman dediğimiz insan, hüsnü ve nezaketi kendi kişiliğinde içselleştirmiş olması beklenen kişidir. Mücerret hüsün anlamına gelen imanıyla başkalarına karşı nazik davranışlar sergilemekle yükümlüdür. Hatta yükümlülükten ziyade, bu onda ikinci bir tabiat haline dönüşmeli ve doğal bir şekilde zuhur etmelidir. (Ömer Baldık’ın yazısı..)

Ya İlahi! Sen kula kul eyleme bizi, Nurlarla tenvir olmayı isterim senden,

Bize sahip çık takip edelim izinizi, Evet âcizu fakiriz i’tiraf benden. (Abdulkadir Haktanır’ın şiiri..)

“Ağzımızdan çıkan her şey canlıdır. O kadar canlı ki ağzınızdan çıkan o canlı kelimelerin bizi programladığını, bizi maniple ettiğini ya da bizi ileri veya geriye taşıdığını biliyoruz. Doğru kelimeler ve doğru cümlelerle karşı tarafın beynine ulaştığınızda direk bilinçaltı onu komut olarak alıyor. O komut yazılıma dönüşüyor ve beynin ana programı içine giriyor.” (Ekrem Altıntepe’nin Aile Danışmanı Fatma Taş ile yaptığı ropörtajı)

Nezaket ve estetik denilince hemen akla hangi kaşıkla hangi çatalla yemek yenileceği, hangi bardaktan su içileceği, çatalın tabağın hangi tarafına konulacağı gibi teknik nezaket kuralları gelir. Hal böyle olunca da nezaket ve estetiğin dinle, vicdanla ilgisi pek kurulamaz. Oysa bizim kastettiğimiz anlamda nezaket ve estetik insanın vicdanını kullanmasıyla doğru orantılıdır. (Aylin Atmaca’nın yazısı..)