Bugüne kadar kimi eğitimcilerin Allah’ı yok sayan, evrim, materyalizm gibi felsefeleri; var­lığı ve hayatı anlamlandırmada “yegane bakış açısı” olarak gösteren yorumlarına önem vermeden, iman ve Kur’an gözlükleriyle kâinata bakmaya çalıştık. (Oğuz Düzgün’ün yazısı..)

Siyah küçük yüzüne sinekler konmuş onları kovmuyor onlarla yaşamanın güzelliklerinden bahsediyor ve her gün inatla onların nasıl geldiğini anlatıyordu… Battıktan sonra gelmeyen güneşmisiniz derken, bu pirinci bıraktıktan sonra gelmeyecek misiniz? Diye soruyordu… Bu küçük çocuk akranlarının aksine defter ve kalemle tanışmamış onların yerine uzun bir tahtaya siyah taşla yazdıklarından hayatı öğrenmişti. Küçücük bedeni dünyanın bütün yükünü onun sırtına yüklemişti. (Nevzat Çiçek’in yazısı..)

Onun kalbine dikkat ettim, gösteriş değil, samimî olduğunu hissettim. Cenâb-ı Allah’a şükrettim ki, kardeşlerim içinde bu âlî hissi taşıyanlar var. İnşâallah bu his büyük hizmet görecek. Elhamdülillâh, yavaş yavaş o his bu civarımızdaki kardeşlere sirayet ediyor.

Ashab-ı Kiram’dan Ubeyd bin Umeyr (r.a.) anlatır: Rasulullah (a.s.v.), şehadet şerbetini içen Mus’ab b. Umeyr’in (r.a.) başı ucunda dikilerek Ahzab suresinden “Müminlerden öyle yiğitler vardır ki, onlar Allah’a verdikleri sözde sadakat gösterdiler. Onlardan bazıları, şehit oluncaya kadar çarpışacağına dair sözünü yerine getirdi. Kimisi de şehit olmayı bekliyor. Onlar verdikleri sözü asla değiştirmediler.” (Abdulkadir Haktanır’ın yazısı..)

1400 sene önceydi. Allah’ın Resulü (S.A.V) bir meseleden dolayı üzgündü. Ağır adımlarla “hane-i saadetlerine” doğru ilerliyordu. Bu, günümüze göre çok fakir saadet evinin kapısını zevceleri Hz Ayşe açtı. Yüzündeki tebessümle Peygamberi (S.A.V) içeriye aldı. Selamdan sonra Allah’ın elçisi (S.A.V) Hz. Ayşe’ye yanından ayrılmamasını söyledi. Hz. Ayşe yanına oturdu. “Konuş ey Ayşe dedi Peygamber! (S.A.V) Konuş da biraz içimiz ferahlasın!” Ve […]