İnsan, kâinatın ekser enva’ına muhtaç ve alâkadardır. İhtiyacatı âlemin her tarafına dağılmış, arzuları ebede kadar uzanmış… Bir çiçeği istediği gibi, koca bir baharı da ister. Bir bahçeyi arzu ettiği gibi, ebedî Cennet’i de arzu eder. Bir dostunu görmeğe müştak olduğu gibi, Cemil-i Zülcelal’i de görmeye müştaktır (Abdülkadir Haktanır)

Kavi bir iman, lisanen ikrar, kalben tasdik etmektir. Bir insan imanı lisanen kabul etse, kalben tasdik etmezse dünyada mü’min; ahirette kâfir olur. Hatta bir mü’mine sorulsa, imanın var mı? “İnşaallah “ dese. Bu kavi bir imanın var olduğuna delil değildir. Çünkü şüphe içinde kalan bir iman, tam iman sayılmaz (Rüstem Garzanlı)

Rabbimizi bize tarif eden üç büyük, küllî muarrif var. Birisi: Şu kitab-ı kâinattır ki, bir nebze şehadetini onüç lem’a ile arabî Nur Risalesinden Onüçüncü dersten işittik. Birisi: Şu kitab-ı kebirin âyet-i kübrası olan Hâtem-ül Enbiya Aleyhissalâtü Vesselâm’dır. Birisi de Kur’an-ı Azîmüşşan’dır (Abdülkadir Haktanır)

Hoş geldin Ya Resulallah, Hoş geldin dünyamıza,
Hoş geldin çağımıza, Hoş geldin aramıza (Ahmet TANYERİ)

Kardeş! Dikkatli ol, ahir zamanda yaşıyoruz, Müthiş düşmanlar karşısında, duruyoruz, Sıcaklık gitmiş bizden, ma’nen donuyoruz, Önümüzde cehennem var, biz unutuyoruz. (Abdülkadir Haktanır)