Ne güzel bir güzellik ki, biz birbirimize veda ederken “Güle Güle” deriz…Meğer bu “Muhammed’e Muhammed’e” git demekmiş…”Nereye gidersen git, Gül’e git…Nereye yürürsen yürü, Gül’e giden yolu yürü…” Gül’e (sav) giden yoldan yürü… Doğru yol Gül’e giden yoldur. Hadi öyleyse hepinize, GÜL’E  GÜL’E… Sevdiklerinize gül verin, Gülünüz yoksa gülüverin(Mehmet Abidin Kartal)

Hz. Ali (R.A.) “Bir insanın ahmak olduğunun iki alameti vardır.” diyor. Birisi lüzumsuz konuşur, ikincisi: “Kendisine ait olmadan veyahut sorulmadan meseleye karışır.” (Abdülkadir Haktanır)

Hem bir kitab-ı hikmet ve şerîat, hem bir kitab-ı duâ ve ubûdiyet, hem bir kitab-ı emir ve da’vet, hem bir kitab-ı zikir ve mârifet gibi; beşerin bütün hâcât-ı ma’nevîyesine karşı birer kitab ve bütün muhtelif ehl-i mesâlik ve meşârib olan evliyâ ve sıddıkînin, asfiya ve muhakkikînin herbirinin meşreblerine lâyık birer risâle ibraz eden bir kütübhâne-i mukaddesedir (Abdülkadir Haktanır)

 Ben de sizin gibi gül bahçelerinden geçtim kardeşlerim.  Ben de gördüm o güllerin eşsiz güzelliklerini, güneşin sıcaklığını tenimde hissettim adeta. Bir rüya gibiydi her şey (Tuğba Talay)

Yedi cihana duyursam sesimi, kafi gelmez. Cümle alem dinlese pür dikkat, yetmez.
Bana Hak lazım. Hakk’ı hakkıyla bilen lazım (Tuğba Talay)