Cumhuriyet döneminde, maneviyat erenleriyle alakalı iki cepheden hücumlar yapılmıştır: Birinci cephe, Kemalist idarenin kasdi hücumlarıdır ki, hem Sultan Abdülhamid ve hem de Bediüzzaman, bu hücumların birinci derecede kurbanlarıdırlar. Her ikisini sevmek te neredeyse, devlet düşmanlığı ve vatan hainliği sayılacak kadar bu şahsiyetler kötülenmek istenmiştir. (Prof. Dr. Ahmed Akgündüz)

Risâle-i Nur’unn hedefi, doğrudan doğruya “îman ve âhirettir; Rahîm-i Zülcemâl’in rızâsıdır. Said Nursî, “hedefe, kasdını hasredip sağa sola bakmayanlar gibi” maksadını hedef ederek yoluna koşup gitmektedir. Ona göre: İnsanın kıymetini tayin eden, mahiyetidir. (İsmail Aksaraylı)

Çocukların yetişmesindeki terbiyenin ruhu şeytanın dürtüsüyle değil, Allah’ın emri peygamberin kavli ile başlayan, annenin söz kesimine kadar uzanır diyebiliriz. (Abdülhamid Oruç)

Bedîüzzamân, talebelerine gönderdiği mektupların başında “Aziz, sıddık, fedakâr, gayretli, kahraman kardeşlerim” gibi terimlerle her bir muhatabın fıtratına uygun hitap ettiği gibi, manen muhataplarına da siz de aralarınızda hoşgörü, muavenet, yardımlaşma, dayanışma, yakınlık, muhabbet ve sevgiyi gösteriniz, demiş. (Rüstem Garzanlı)

“Bir erkek bir kadını ebedî bir refika-i hayat ve dünya hayatının saadetine medar ve sair günahlardan kendini muhafaza etmek için almak lazım gelir.” Peygamber sünneti tabir edilen evliliğe niyetin içini bu manalarla doldurmak lazım. Ta ki aile hayatı hakiki kıymetini muhafaza etsin. (Ali Uğur Tuğrul)