Herşey, ilk kez okuduğumda beni heyecanlandıran bir eseri, son okuyuşumda duyduğum taze bir heyecan bende başladı. İlk okuyuşumun üzerinden neredeyse on yıl geçmişti ve bu, belki yedinci, belki sekizinci okuyuşumdu. Bu eseri okumayı seviyordum, zira dünyama Hz. Peygamberin hayatından hatıralar ve hisseler taşıyordu.

Ben bu kadar günah işliyorum, harama giriyorum; onca günahıma rağmen bende îmân nasıl duruyor? Ben nasıl bir îmâna sahibim?” diye soruyorum kendime nefsimle cedelleşirken. (Said YÜKSEKDAĞ)

Musa Mısır’da kürsüde konuşma yapıyordu. Hak ve hakikatı anlatıyordu, kendisine soruldu ki “Ey Allahın elçisi! Şu anda dünyada sizden daha bilgili kimse var mıdır? Musa:
“Hayır” dedi ama şaşıp kaldı, acaba var mıydı! diye düşünmeye başladı. Yüce Allah: “Var, var” dedi

Baba İmam Hatip de okuyan kızını tutuğu gibi kolundan bana getiriyor ve başlıyor anlatmaya: “Bu yaşta erkek arkadaşı varmış bunun. Hem de bizim gibi bir ailenin kızının. Olacak şey değil.” (Dr. Kenan Tastan)

Rahmet sahibi olan Allah, benliğinde duygular taşıyan muhataplardan Kendisine muhatap olanların içerisinde, kendi benliğinden geçtiği halde, merhamete muhtaç olanlardan geçmeyen, şefkatin gereği olarak, kendi duygularından geçtiği halde ikrama muntazır olan nefisleri çiğnemeyen birini elbette seçecektir. Bu tarife bil içtima ve bil ittifak layık olan Muhammed (s.a.v.)’dir.