“Batılı tasvir safi zihinleri idlâldir…” Karşımda gözleri yaşlı bir öğretmen, dahası bir anne var. Yaşadıklarını hıçkıra hıçkıra boğulurcasına anlatıyor. Anlatırken kullandığı kelimeler çekiyor dikkatimi. Yaşadıklarından ve duygularından bahsederken cümleler arasında hiç olumlu bir kelime geçmiyor. Sanki yeminli gibi, olumlu cümle kurmamaya.  Zihnim dağılıyor, yoruluyorum dinlerken onu. Zaman zaman anlattıklarından kopsam da can kulağıyla dinlemek için kendimi adeta zorluyorum. Nede olsa […]

Hayatımızı devam ettirirken en çok dertli olduğumuz, zorlandığımız durumlardan bir tanesi de günlük hayatımızda, kişisel ve sosyal ilişkilerimizde, eş ve çocuklarımıza, dostlarımıza arkadaşlarımıza, patronumuza, akrabalarımıza kısaca ilişkide bulunduğumuz kişilere “Hayır” diyememektir. (Mehmet Abidin Kartal)

Bütün Peygamber’lerin, sahabinin, evliyanın anneleri hanımlardır. Kuranı Kerimde , erkekler için ayrı bir isimle sure bulunmayan , fakat kendileri Hakkı’nda hususi , NİSA isminde , haklarının ve sorumluluklarının bildirildiği bir sure bulunan hanımlar cennet babaların değil , annelerin ayağı altında olduğu haber verilen hanımlar. (Abdülhamit Oruç)

Herşey, ilk kez okuduğumda beni heyecanlandıran bir eseri, son okuyuşumda duyduğum taze bir heyecan bende başladı. İlk okuyuşumun üzerinden neredeyse on yıl geçmişti ve bu, belki yedinci, belki sekizinci okuyuşumdu. Bu eseri okumayı seviyordum, zira dünyama Hz. Peygamberin hayatından hatıralar ve hisseler taşıyordu.

Ben bu kadar günah işliyorum, harama giriyorum; onca günahıma rağmen bende îmân nasıl duruyor? Ben nasıl bir îmâna sahibim?” diye soruyorum kendime nefsimle cedelleşirken. (Said YÜKSEKDAĞ)