Eskiden kullanılan takvimde yıl, iki bölüme ayrılırdı‚ ki günümüzde kullandığımız günlük duvar takvim yapraklarında da küçük bir bölüm olarak hala yazılır. Bu iki bölümden 6 Mayıs-8 Kasım arası Hızır‚ 8 Kasım-6 Mayıs arası Kasım olarak bilinirdi. Yani 6 Mayıs-8 Kasım arası 180 gün yaz‚ 8 Kasım-6 Mayıs arası da 180 gün kış olarak söylenirdi.

Üstad hiç boş durmayarak eserler telif etti, Gizlice perde altında neşrini temin etti. Bu hareket çok muazzam bir galibiyet oldu, Oysa bu devirde kimse bir şey yazamıyordu. Kötü niyetli dinsizler O’nu yok edememiş, İslamî neşriyatına mani de olamamış. Üstad’ın yaptığı işi kimse başaramadı, Bu zulmü mutlak devrinde hiçbir zat yapamadı.

Mahşer gününde bazı insanlar bakacaklar ki: Defterlerinde çokça namaz, niyaz, hac, kur’an okumalar ve birçok ibadetin yazılı olduğunu görecek ve şaşıracaklar. Diyecek ki: Ya rabbi ben bunlardan hiçbirini yapmadım ki bu nasıl olabilir? Cenab-ı Hakk : “Falancalar senin gıybetini yaptılar bende onların ibadetini onların defterinden sildim senin defterine yazdım” der.

Muzdarip ve gariptim. Sıkıntımı paylaşmak için bir ortam ve bir zemin arıyordum. Bir cami avlusunda oturmuş iki kişinin sohbetlerine kulak misafiri oldum. Çok mütevazi, mütevazi oldukları kadar da dertli insanlar. Biri, arkadaşına diyor ki: “Oğlum ile gelinim arasında bir sıkıntı var. Gelinimden de çok memnunum. Bir maslahat arıyorum?”

Üstad Bediüzzaman ve sonra talebeleri, Dünyaya ilan etmişler büyük hakikatleri. Hakikati Kuran’iye etrafında dönmüşler, İman hakikatlerini tamamıyla görmüşler. Gaye ölünceye kadar onlara hizmet etmek, Bu Hakikati Kübrayı dünyaya ilan etmek. Dalalet ve zındıkanın en azgın devresinde, Böyle müthiş ve çok ağır şartlar içerisinde.