“Lâ mevcude illa hu” (Ondan başka mevcut yoktur.) diyerek, varlığın ancak Allah’a mahsus olduğunu esas alan ve mahlukatın varlığını kabul etmeyen bir tasavvuf ekolüdür. Ekolun kurucusu Muhyiddin-i Arabî Hazretleridir.(Çetin KILIÇ)

Bunun en büyük nedeni: İnsanların; ‘bildiklerini”, tekrar öğrenmeye ihtiyaç hissetmemesidir. Bunu gereksiz bulmaları; hattâ, bunu saçma ve gereksiz bir vakit kaybı olarak görmeleridir (Ayhan Küflüoğlu)

Birisine koruması için bırakılan şeyin korunmaması da hıyanet oluyor. Allah’ın kendi yolunda kullanması için verdiği vücut ve azaları nefsinin arzu ettiği gibi harcamak da hıyanet oluyor. (Çetin Kılıç)

Sâlih amel ise, maddî ve manevî hukuk-u ibada tecavüz etmemekle, hukukullahı da bihakkın îfa etmekten ibarettir. Şirkten sonra günahların en büyüğü kul hakkına tecavüz etmektir.

İnsanlar, ana hatlarıyla bile olsa, bu güzel tabloyu seyretmekten ulvî bir zevk alır ve tefekkür sevabına nail olurlar. Bu tefekkür, insanlarla, meleklerin ve ruhanîlerin müşterek yanlarıdır. (Çetin Kılıç)