Elbette bu sayısız, ziynetler, güzellikler ve nakışlar, ona göre tefekkür eden, hayran olan âşıkların varlığını ve seyrini gerektirir. Nasıl ki güzellik bir âşık ister, yemek ise aç olana verilir…

…Tırnaklarını çıkarmış, ekonomik anlamda güçlü, kimseye muhtaç olmayan, kavgacı ve dişli olmak insanı güçlü değil, yalnız yapıyor. Güçse sabır kuşanmakla mümkün. Bir kadın gücünü zarafetinden ve naifliğinden alırsa manalı olur düşüncesindeyim…

Cenâb-ı Hak ezelde ilim ve iradesiyle her şeyi tesbit ve takdir ettiğine göre, bir insanın hakkında şer işlemeyi takdir etmişse, o kimse nasıl hayır işleyebilir ve bu durumda nasıl mesul tutulabilir?… (Mehmed Kırkıncı)

“De ki: Yarattığı şeylerin şerrinden, karanlığı çöktüğü zaman gecenin şerrinden, düğümlere üfürüp büyü yapan üfürükçülerin şerrinden ve haset ettiği vakit hasetçinin şerrinden sabahın Rabbine sığınırım!”

Acaba hayatlarını Cenâb-ı Hakk’ın emrettiği şekilde geçiren insanların, yaratılış itibariyle diğerlerinden bir farklılıkları mı var ki o yolu seçiyorlar? Misâl olarak, Hz. Ömer’le Ebû Cehil’in cüz’î iradeleri farklı derecede miydi ki, birisi hidâyeti, diğeri dalâleti tercih etti?…
(Mehmed Kırkıncı)