Kardeşim, bazen bir “Selâmün Aleyküm, seni özledik” cümlesi, hal u hatır sormak; yılların küskünlüğünü yok eden bir rahmet kapısıdır. Hizmette az çok hukukumuz olan kimseleri aramak sormak için bahaneler bulmalı ve uhuvvet aktimizi tecdid etmeliyiz.

Bediüzzaman Said Nursî Hazretleri ile doğrudan veya dolaylı hatıraları olan yüzlerce Nur talebesi ve ziyaret edenleri var. Bu hatıralar, Üstad’ın çileli hayatını, ibadet intizamını, talebeleriyle münasebetlerini, imanî hassasiyetlerini ve Risale-i Nur hizmetinin ruhunu yansıtan manevi bir hazinedir. Yeni nesillere hem ilham hem de istikamet vermek açısından büyük önem taşırlar. Sadece menkıbe tarzında bir şey değil hâtıralar. Ama bu hâtıralar ve anlatılan şeylerin sıhhati, umumî bir hâtıra olup olamayacağı gibi meseleler için nakledilen şeyin kaynakları, mehâzleri bilinmesi gerekmektedir ki tetkik edilebilisin. Bu hazinenin muhafazası da, kaynaklı, mehâzli olarak paylaşım ile mümkündür.

Risale-i Nur, bu vazifeyi hakkıyla yapan bir Kur’ân-ı Kerim’in tefsiridir. Ona yöneltilen şüpheler, ne kadar “metin hassasiyeti” perdesine bürünürse bürünsün, eğer niyeti bozmak ve tesiri kırmaksa, Üstâd’ın tabiriyle “gizli ifsâd komitesi”nin bir uzantısıdır. Bu çığırtkanlık ne kadar iman ve Kur’an’a hizmet ediyor düşünmek gerekmez mi?

Maarifin Kalbinde İman Bir çocuğun gözyaşı, bir annenin duâsı, Rabb’in sonsuz rahmeti Ey Rabbim… Kalbimizdeki o minik kıpırtıyı Sen biliyorsun. Bir çocuğun okul koridorunda asılı fenerlere bakarken gözlerinin dolmasını, “Anne, bugün orucumu tuttum, Rabbim beni gördü mü?” diye sormasını… O an, iman kalbe düşer; bir damla gözyaşıyla, bir tebessümle yerleşir. Rabbimiz ne kadar güzel buyuruyor: “Allah, göklerin ve yerin nurudur…”[1] […]

İhlâs kendisi muhafaza edilmesi gereken bir tılsımdır. Bu cevher zayi olursa o zaman ameller riyaya, gösterişe, taklide ve sunîliğe döner. Toplumda kendimizden bakmak şartıyla bir çok itikadî ve amelî sıkıntıların temeli ihlâs’tan uzak düşmemizdir.