Mübah (yapılması ve terk edilmesi serbest olan) ile günah (yasaklanmış, yapılması durumunda ceza gerektiren fiil) kavramları, İslâm fıkhında birbirine tamamen zıt hükümlerdir.

Üstâd’ımız Bediüzzaman Hazretleri, Risale-i Nur Külliyatı’nda bu zaman insanına lazım olan her şeyden az çok bahsetmiştir. Bazısını çok detaylı bazısını da hülâsa olarak te’lif etmiştir.

Modern dünyanın koşuşturmacası içinde, her birimiz zaman zaman kendimizi bir sorgulamanın eşiğinde buluruz: Gerçek huzur nerede? Daha fazla konfor, daha büyük evler, daha lüks arabalar ya da bitmek bilmeyen bir tüketim çılgınlığı mı bize aradığımız tatmini verecek? Yoksa asıl mutluluk, daha azda, daha sakin bir yaşamda mı saklı?

Kur’an-ı Kerim’de tevekkül (Allah’a güvenip dayanmak) ve teslimiyet (O’nun hükmüne boyun eğmek) konuları, pek çok ayette vurgulanmıştır.

Şefkât, şahs-ı manevîyi muhkem kılan temel taşlardan biridir. İhlâs, uhuvvet ve ortak gayeyle birleştiğinde, şefkât cemaatin manevi gücünü artırır, birleştirir ve şahs-ı manevîyi lehviyat ve hevesat karşısında dayanıklı hale getirir. Böylece insanların da manevi salâbeti artar. Şefkâtle yoğrulmuş bir şahs-ı manevî, hem içten hem dıştan gelen zorluklara karşı daha sağlam durur. Çünkü cemaatin iç dinamikleri ve manevi kuvveti aktiftir.