İşaretlenmiş kağıdı aldım elime, bir süre baktım… Ne okullar okumuştum, diplomalar beni büyük insan yapmıştı(!) ya, cevaplar ne kadar da basit geldi gözüme… Ama yanlışlar bu kadar ortadayken, kimisinde işaretlenenler farklıydı. Nasıl da kendinden emindi, ama cevapları kesin(!) yanlıştı. Sorulardan birinde; resimde suyu açmış elini sabunlayan bir çocuk vardı, diğer resimde elleri kirli bir çocuk…Ne kadar açıktı, cevap ortada bağırıyordu… Eli yıkamak doğru, yıkamamak yanlış… Oysa küçük kız, yanlış olarak elini yıkayanı işaretlemiş. Şaşkınlıkla “Neden bu yanlış?” diye sordum.“Çünkü suyu israf ediyor.” dedi. (Gonca Anıl’ın yazısı..)

Yeğenim yedi yaşına geldi. Eskisi gibi kucaklamamıza, öpmemize veya sarılmamıza müsaade etmiyor. Bütün bunlar ancak onun içinden de gelirse ve izni dairesinde olabiliyor artık. Bir şekilde anlaşmalısınız. Anlaşabilirsiniz, ki bu daha çok kazan-kazan tarzı bir vaadle mümkün olabiliyor, o zaman beyzadeden bir busecik almakla (artık yanaktan da yok, ancak başından öpebilirsiniz) şereflenebilirsiniz. Pekçok huyu değişti. Mesela eskisi gibi kolay kandırılmıyor. Ona söylediklerimin hangisinin şaka olabileceğini veya hangilerinin kendisini gaza getirmek için söylenmiş olduğunu (her an tetikte bir şekilde) sınıyor. (Ahmet Ay’ın yazısı..)

Bir eğitimci olarak baktığımda, ülkemizin ana damarını teşkil eden gençliğimizi bekleyen tuzaklar ve olumsuzluklar karşısında öncelikle kale gibi bir imana ve düzgün bir akideye sahip olmaları lazım ki, kendilerini bekleyen tehlikelere karşı duyarlı, uyanık ve kararlı bir duruş sergileyebilsinler. Öyle ise nasıl bir gençlik ve gelecek bekliyoruz? (ismail Aksoy’un yazısı..)

O (a.s.m.), yolda ve yorgun gördüğü çocukları devesine bindirir, onları böylece şereflendirip sevindirirdi. Kuşu ölmüş bir çocuğa, taziye ziyaretinde bulunma inceliğini bile göstermiştir. “Çocuklarla çocuklaşın” buyuran Güzeller Güzeli (a.s.m.), bu tavsiyesini bizzat uygulamış; onlara hediyeler vererek, şakalar yaparak, sevgi iletişimini çok güçlü kurmuştur. (Vehbi Vakkasoğlu’nun yazısı..)

Ağaç yaşken eğilir atasözü her dem her şey için kullanılır. Ancak en çok da çocukların küçüklükten başlayan öğrenme eğilimlerini anlatmak için kullanırız çoğu zaman. Bazen çevresini taklit ederken alışır çocuklar tırnaklarını yemeye. Bazen de kimseye anlatamadıkları, ifade edemedikleri sendromları vardır ve bunu tırnaklarını yiyerek gösterirler.