Bazen sabahları alarm çaldığında, o bildik “yeni bir gün” heyecanı yerine, kemiklerinize kadar işleyen bir ağırlık hissedersiniz. Yapılacaklar listeniz gözünüzün önünde sıralanır, ama onlara uzanan elinizde bir güç, zihninizde bir istek olmaz. İşte o an, çağımızın en yaygın ama en az konuşulan hallerinden biriyle yüz yüze kalırsınız: Bezginlik.

İnsanoğlu, varoluşundan bu yana adalet kavramını sorgulamış, evrenin işleyişi içinde kendi yerini ve sorumluluklarını anlamaya çalışmıştır. Bu derin arayış, pek çok düşünür ve filozofun eserlerinde yankı bulmuş, adalet ve mükâfat/cezalandırma ilişkisi üzerinde yoğunlaşan önemli metinler ortaya konmuştur.

İman, Kur’an, İslamiyet hadimleri herkesten fazla ihlâsa, uhuvvete, tesanüde, sadâkate muhtaçtırlar. İçinde bulunduğumuz bu hizmet “sırtında yumurta küfesi taşımak” gibi bir dikkatle yapılması gerektiren bir hassasiyete sahiptir. Bu hizmet-i Kur’aniye ve imaniyeyi görmektedir. Bu, onun en büyük ve en mühim bir düsturu, vazifesi ve tavsiyesidir.

Hayat bir sahne gibidir. Gençlik, ışıkların en parlak olduğu an… sahnenin ortasında koşan, gülen, hayaller kuran bir oyuncu. Fakat perde kapanmaya başladığında ihtiyarlık sessizce sahneye girer. Gençliğin coşkulu mûsikisi yerini ağır bir tona bırakır. Sağlık, bir zamanlar gökyüzünde parlayan güneşken, hastalık bulutlarıyla örtülür. İşte bu değişim, insana bir hakikati fısıldar: zamanın kıymetini bil, tembellik etme.

Vasiyetnamelerin hükmü hem şer’an, hem kanunen, hem aklen her zaman geçerlidir. Zaten bu eserler Kur’ân’ın tefsiri ve malıdır, mirî malıdır. Hazreti Üstâd da bütün hayatında bu işe böyle bakmış ve böyle hareket etmiştir.”