Hakikatin gözbebeği, gönlün gözü o kelâm. Hakikatiyle bir defa söylenmesi kâinat kadar bir inbisat verir; aklı şenlendirir, kalbi cezbeye, vicdanı ihtizaza getirir, ruhu kanatlandırır.

Ötekiler solcu, berikiler de sağcı imiş. Gerçekten söylendiği gibi iseler onlarla komşuluk münasebeti kurulamaz mı? Mutlaka kendimiz gibi düşünenlerle mi komşuluk münasebeti kurmamız gerekiyor?

Ahmed-i Mahmud-u Muhammed Aleyhisselam,
Alemin Nuru’dur, ederim mâlum-u i’lam,
Leyl ü nehar Peygamberime göndersem selam,
İçim güler senin için ciğerim yansa da.
(Abdulkadir Haktanır’ın şiiri…)

“Beyefendi, niçin tabağınızı temizlemek için zahmette bulunuyorsunuz; bizim bulaşıkçımız var.” (Prof Dr. Mustafa Nutku’nun yazısı..)

“Ey Benî Abd-ül-Eşhel, siz beni nasıl tanırsınız?” dedi. Onlar da hep bir ağızdan, “Sen bizim reisimiz ve büyüğümüzsün, biz sana tâbiyiz.” dediler. Sa’d bin Muaz, onların bu sözleri üzerine, “O hâlde hepinize haber veriyorum. Ben Müslüman olmakla şereflendim. Sizin de Allahü teâlâya ve O’nun Resul’üne iman etmenizi istiyorum. Eğer iman etmezseniz sizin hiçbirinizle konuşmayacağım, görüşmeyeceğim…” dedi.