Selimiye’nin uzun yıllar boyunca süregelen, kulaktan kulağa, nesilden nesile aktarılan hikayeleri günümüze kadar söylene geliyor.

Camiin damından yükselerek tâ uzaktan gelen mikrofonsuz fıtrî bir sadâ ile sabah vaktinin girdiğini anlayınca, yatağından doğruldu. Tıpkı Hz. Âişe (r.anha) gibi iki eliyle yüzünü yoklayıp, sabaha kendisini sıhhatle kavuşturan Allah’a hamd edip duasını okudu: “Elhamdülillahillezî emâtenî sümme ehyânî = Beni uyku ile öldürüp sonra dirilten Allah’a hamd olsun.”

İnsan bir deve kuşu olmuş bir şey bilmiyor, Kafayı kuma gömmüş etrafını görmüyor.
Halbuki çevresinde oluyor neler neler, Keşke bu gerçekleri hakkiyle tam bilseler.

Bediüzzaman’ın etrafında davasının oluşum döneminde büyük karakterler yer almış. Karakter diyorum, çünkü karakterler kimsenin yapmadığını, hatta anlayamadığı şeyi yapan, beklenmedik özellikleri olan, sabırlı inadına inatçı, dirençli, sıradan insanların iptilalarına sahip olmayan kişilerdir.

Miraç kelimesi, Arapçada merdiven, yukarı çıkmak, yükselmek anlamlarını dile getirir. İslam’da ise Hz. Muhammed (s.a.s)’ in göğe yükselerek Allah’ın huzuruna kabul edilmesi olayıdır. Bu da, bu yolculuğun ardından, Resulüllah’ın yüksek gök tabakalarına çıkması, sonra insan, cin, melek ve diğer mahlûkatın bilgilerinin tükendiği sınıra ulaştırılması anlamında kullanılmaktadır.