Bir de şöyle düşünelim: Şimdilerde “keşke…”lerimizin ucunda özenle beslediğimiz ve süslediğimiz o “öbür türlü olsaydı”lar olsaydı, onların bu türlü değil de, öbür türlü olduğunun ayırdında olacak mıydık?

Yolda karşılaştığımızda ezan okunuyordu. -Gel seni camiye götüreyim, dedim. Bugün Cuma biliyorsun. -Sen de benim camiye gitmediğimi biliyorsun, dedi. -Biliyorum ama, sebebini gerçekten merak ediyorum. -Ne bileyim olmuyor işte, dedi. Hem pantolonumun ütüsü bozulup,dizleri çıkar diye endişe ediyorum. (Cüneyd Suavinin Kaleminden…)

Acaba insan neden nefisperest olmakta ve dünyayı ahirete tercih etmektedir? Nefisperestliği büyük manevi hastalıklardan birisi olarak kabul edersek, bunun tedavisi nasıl olabilir? ( Dr. A. Said Yargıcı’nın yazısı.. )

Ebrehe Valiydi Yemen İlinde, Hıristiyanlık vardı hep dilinde, Miladi beş yüz yetmiş yıllarında, Bir Kilise yaptırmıştı San’ada.
Kilise muhteşem yapıya sahip, Doldurmuştu içini pek çok Rahip, Maksat Arapları orda toplamak, Ve Hıristiyanlık dinini yaymak.

Bu dünya hayatında huzur isteyen insanlar, en ziyade muhtaç oldukları öğütlerden birini bu âyette bulacaklardır. Özellikle zamanımız insanının, bu öğütü hergün tekrar tekrar hatırlamasında yarar bulunduğunu söylemek herhalde mübalâğa olmaz.