Bütün varlık âlemi bir tefekkür levhasıdır. Şuur sahibi varlıkların yaratılışından maksat da, tefekkür vazifesinin yerine getirilmesidir.

Bilmez misin biz ne için gelmişiz bu dünyaya, Ebedi hayatımızı burada kazanmaya.
Olur mu hiç hem burada kendim rahat edeyim, Hem ahiret âleminde cennet dava edeyim.
Olamaz da böyle bir şey rahat edemiyorum, Onun için de cesaret hiç de edemiyorum.

Rusya’daki esarette çok sıkıntılar gördüm, Kosturma Vilayeti’nin içinde kalıyordum.
Orada da Tatarların küçük camisi vardı, Volga Nehri kenarında cami nehre bakardı.
Esir zabitler içinde çokça sıkılıyordum, Dışarıda ve izinsiz serbest gezemiyordum.
Tatarlar izin alarak bana kefil oldular, Volga’nın kenarındaki o camiye aldılar.

Böyle kaza ile vefat eden şehid hükmünde olduğu gibi, şehid de velî hükmünde olmasından, altı arkadaşıma acımadım.

Bir gün Rus Başkumandanı onları teftiş eder, Teftişleri esnasında O’nun yanından geçer.
Üstad ona selam vermez ve hiç yerinden kalkmaz, İkinci kez geçer yine onu hiç umursamaz.
Üstad’ın hareketine Başkumandan çok kızar, Tercüman vasıtasıyla sebeplerini sorar.