Dünyamı nurlandıran o lahuti sada, Beni götürür hayalen dahi olsa, Gözlerin görmediği tasavvurun harici, Alemler ötesi bir nurani diyara, Bitmesin semalarda yankılanan ses, Bulsun vicdanlarda tam ma’kes, Dile gelen namesinde müezzinin, Kalpleri pak eden tevhidli nefes..

Bediüzzaman’ın Geceleri nasıl geçerdi, nasıl dua ederdi, ne için dua ederdi, iniltilerini işititenler ne derdi. Talebelerinin ve gece vakti ibadetine şahit olanların alıntılarıyla hazırlanmış güzel bir yazı okuyacaksınız.

Birden Kuran’ın nuruyla fikirlerim değişti, Gavs-i Azam Şeyh Geylâni imdadıma yetişti.
Esaretten kurtulunca İstanbul’a gelmiştim, Bir iki sene yine de o gaflete dalmıştım.
Bir zamanlar İstanbul’da Eyüp Sultan Kabrinde, Kabirden dereye bakan yüksekçe bir yerinde.
Tek başıma ve de mahzun afaka bakıyorum, Sanki ruhum çekiliyor ve vefat ediyorum.

Sadece evde oturmak veya evin ihtiyaçlarını görmek bir kimsenin ger­çek vazifesi olamayacağı gibi, bedeni beslemek ve onun levazımatını teda­rik etmek de ruhun esas gayesi olamaz… biz hangi akılla bu dünyaya geli­şimizin gayesini sadece ekmek parası kazanma olarak mütalâa edebiliriz…

Bu ayetler ve uyarılar bizim ödümüzü koparmalı, düğünlere, pikniklere, partilere giderken çılgınlaşmamalı ve çıldırmamalıyız. Gecelerimizde gecelerin sahibine isyan etmemeliyiz. Bahar ve yaz aylarında o baharı ve yazı bize lutfeden Latif’i gücendirmemeliyiz. Pikniklerimiz, o sevinçli günleri bize lutfeden Allah’a isyana dönüşmemeli…