İnsandaki duygulardan bazısının ihtiyaçlarının karşılanması ile gıdasını alıp tatmin olmaktadır. Duygularımızdan bazısı da öğrenme ve anlamaya ihtiyaç bile hissetmezler. Ancak bazıları var ki kesinlikle hatırlanmaya, teşvik edilmeye ve ilgi gösterilmeye muhtaç oluyorlar.[1] Şerde dikkatli olurken, hayırda dahi dikkatli ama müşevvik olmak, imanın, uhuvvetin ve insanlığın gereğidir. Bu noktadan hareketle; evde eşimiz ve evlâdımızın yaptığı en küçük bir hizmet, güzellik ve başarıyı; teşekkürle teşvik ederken, toplum da insanların yaptıkları hizmet, güzellik ve başarılarına teşekkür ederek teşvik etmelidir. (Mehmet Çetin’in yazısı..)

Cehalet, kelime anlamı itibariyle; Bilmemek, bilgisizliktir, fakat bu tanımlama çok eksik kalıyor. Cehalet; “sadece bilgisizlik” demek değildir. Cahillik; okuma yazma bilmemek de değildir. Okuma yazma bilmeyene ÜMMİ denir, cahil değil. Nice ümmi zatlar vardır ki bilgileri zirvededir ve milyonları yönetiyorlar. Aynı zamanda nice akademisyen, anlı, şanlı, unvanlı kişiler de var ki, cehaletleriyle halkı şaşırtıyorlar. Peki, asıl cehalet nedir? (A. Raif Öztürk’ün yazısı..)

Aşk, aslında kulun Rabbine olan sonsuz ve sınırsız sevgisinin adıydı. Buna çağımızda en güzel misallerden biri de Bediüzzaman’ın Allah’a olan aşkı ve sevdasıdır, aşık olan, böyle olmalıdır. “Allah’ı seviyorum” diyen, Allah’ı işte böyle sevecektir. Derdi-davası Allah olacaktır. Her yerden, her eserden onu görecek ve Onu gösterecektir. Her yerde ve her eserde Onun taklit kabul etmez turralarını, sikkelerini, mühür ve imzalarını bulacaktır, okuyacaktır.. (Doç Dr. Vehbi Karakaş’ın yazısı..)

Beraber yolculuk yaptığın birine sorsan? Nereden geliyorsun? Nereye gidiyorsun? Cevabı; bilmiyorum olsa! Veya ne için ne yapmak için nereye gidiyorsun? Sorusuna bilmiyorum cevap verse? Bu cevap veren adama akıllı biriymiş denilebilir mi?(Abdülkadir Haktanır)

Semaya kaldırdım ellerimi, açtım gönül bahçemin kapısını, bir tek taş, düştü kısmetime
nereden bileydim ki, o da Göktaşı çıktı, oldu bahçem harap, buymuş demek talihim, küsmedim kadere
bana sabır düştü, bekledim… (Dr. Selçuk Eskiçubuk’un şiiri..)