Mü’min bir mum gibidir, kardeşi için erir, Kardeşini kurtarmak çin, canını verir.
Mü’min bencil değil, kardeşini de düşünendir, Düşen dostunun kalkmasına, elini verendir (Abdülkadir Haktanır)

Para ve mal bilhassa bu zamanda Müslüman’ın elinde büyük bir ni’mettir. Fakat o para ni’meti, ancak sağlam iman sahibinin elinde ni’met kalabilir. Şuurlu mümin parasını kalbine değil cebine koyar ve gerektiğinde Allahın yolunda sarf etmekten kaçınmaz. (Abdülkadir Haktanır)

Üstad, koca koğuşta tek başına kalmakta, Daim ibadet edip, Kur’an ve virdini okumakta,
Tifo aşısı vurulacaktır bütün mahkûmlara, Bu bahaneyle zehir verilecek Bediüzzaman’a (Bekir Özcan)

Her düşünce akımının hareketin bir sistematik olarak ilerlemesi gelişmesi ve muvaffak olmak için sistemin şematik ve pratik hayatta kullanılacak olan bir kanunu, nizamı vardır. (Muhammed Numan ÖZEL)

Eve geldiğimde, kendi kendime “yahu, bunlar bu güzide halka FETRET devri yaşatan, laiklik adı altında, irtica paranoyalarıyla, dinini ve Kur’anını öğrenmek isteyenlere, jandarmanın silah dipçikleriyle kan kusturulan bir dönemin acı meyveleri değil mi?” ..diye düşündüm. “Kişi inandığı gibi yaşayamazsa, yaşadığı gibi inanmaya başlar” prensibini tezekkür ettim. Tüm insanlığın yaratıcısının bu konudaki şu ikazı, bana bana tam ilaç gibi geldi. (A. Raif Öztürk’ün yazısı..)