“Medine’ye gelince devemi çökerttim. Heybemi açıp yeni elbisemi giydim ve Mescide girdim. O sırada Rasûlullah (sav) hutbe okuyordu. Kendisine selâm verdim. Cemaat beni göz ucuyla süzüyordu. Sonra Resûl-i Ekrem (s.a) bana: “Ey Cerir! Ne için geldin?” diye sordu. Ben de; “-Ya Rasûlallah! Sana bey’at etmeğe geldim. Şartların nedir?” dedim. (Çetin Kılıç’ın yazısı..)

Ey şefkati coşmuş, gençlere acıyan kardeş! Gençlerin, çoğu dinden çıkıyor değil dört beş,
Çünkü zalimler hücumdalar, “min ciheti şeş,” , Azını kurtarabilsen, ne büyük kâr sana!.. (Abdulkadir Haktanır’ın şiiri)

Bir zamanlar ilâhi bir seda yükselirdi, Günde beş kez Allah’ın şanını yüceltirdi,
Müminleri çağırır Mevlâ’nın huzuruna, Herkesi davet eder Yaradan’ın nuruna (Ahmet TANYERİ)

Kureyş büyüklerini hiç mümkün değil ikna etmek, Çare yoktu başka kazı işine bir müddet ara vermek
Bir hakeme danışılmasını Abdü’l-Muttalip teklif etti, Şam’daki kâhin Sa’d b. Hüzeym hakem tayin edildi.. (Bekir Özcan’ın şiiri..)

Ey kendini insan bilen insan! Kendini oku. Yoksa, hayvan ve câmid hükmünde insan olmak ihtimâli var. (SÖZLER, 33.Söz) İnsan yaratılmış olmasıyla; Allah’ın “Halık”, hayat sahibi olmasıyla “Hayy” ve “Muhyi”,ayakta kalıp varlığını devam ettirmesiyle “Kayyum”, ilk defa yaratıldığı için “Mübdi”, benzersiz yaratıldığı için “Bedi”, her şeyiyle birbirine uyumlu yaratılmasıyla “Bari”, kusursuz bir surette ve güzellikte oluşuyla; “Musavvir”, süslü bir yaratılışta olmasıyla “Müzeyyin”.. (Dr. Selçuk Eskiçubuk’un yazısı..)