Risâle-i Nur’un vazifesi, sahabeler gibi verâset-i nübüvvet [Hz. Muhammed’in (a.s.m) tevhid davasına vâris olmaları] sırrıyla, yalnız îman nurlarını neşretmek ve ehl-i îmanın îmanlarını kurtarmaktır (İsmail Aksaraylı)

İnsanların müsbet ve beğendiğimiz taraflarını geliştirmekle, beğenmediğimiz ve menfi olan tavır, düşünce, davranış, fikirlerini izale edebiliriz. Yoksa onda bu, bunda şu var deyip uzaklaşmak ise neticesi pek iyi değildir. Birileriyle tesanüd edip beraber hareket etmek “ve birbirinin güzel huylarından istifade [10]” ederek birbirini inşa edip hayattan meşru manada zevk almaya çalışmaktır. Bu hayatta Dost edinmek ne hoştur. Bu bir başkadır başka. Allahın insana en güzel ikramı hediyesi ihsanı ise kalbe mukabil bir dosttur.
(Muhammed Numan ÖZEL)

“Cenab-ı Hakk’a nâzır ve ona vâsıl olan yollar, kapılar; âlemin tabakaları, sahifeleri, mürekkebatı nisbetinde bir yekûn teşkil etmektedir.” [1] bunca yekün ve fark ise mutlaka metod ve tarz farkını getirecektir. Hedef aynı amma geliş istikameti farklı olması manasına gelmektedir.
(Muhammed Numan ÖZEL)

Hüsnü ağabey, romanların içine serpiştirilmiş Nurlu sözler sayesinde roman satmak yerine, sadece Risale-i Nurları okutalım ve neşredelim diyor.

“Nur talebeleri gerçekten Nurlara sahip çıksaydı ve roman basıp anlatmak yerine sadakatle Risale-i Nurları neşretmeye çalışsalardı, bugün FETÖ diye bir hainle karşılaşmazdık ve darbe de olmazdı” diyor. Hata mı ediyor?

Risâle-i Nur, Said Nursî tarafından telif edilen -yazılan- eserlerin adıdır. Risâle kelimesine sözlüklerde mektup, kitap, küçük kitap, elçinin taşımış olduğu mektup gibi anlamlar verilir. Arapça aynı kökten türeyen “risâlet” kelimesi de dini terim olarak “peygamberlik” demektir. Kendilerine kitap (risâle) gönderilmesinden dolayı Allah’ın elçilerine “resûl” denir. (İsmail Aksaraylı)