Mü’min bir mum gibidir, kardeşi için erir, Kardeşini kurtarmak çin, canını verir.
Mü’min bencil değil, kardeşini de düşünendir, Düşen dostunun kalkmasına, elini verendir (Abdülkadir Haktanır)

Üstad, koca koğuşta tek başına kalmakta, Daim ibadet edip, Kur’an ve virdini okumakta,
Tifo aşısı vurulacaktır bütün mahkûmlara, Bu bahaneyle zehir verilecek Bediüzzaman’a (Bekir Özcan)

Ey şefkati coşmuş, gençlere acıyan kardeş! Gençlerin, çoğu dinden çıkıyor değil dört beş,
Çünkü zalimler hücumdalar, “min ciheti şeş,” , Azını kurtarabilsen, ne büyük kâr sana!.. (Abdulkadir Haktanır’ın şiiri)

Bir zamanlar ilâhi bir seda yükselirdi, Günde beş kez Allah’ın şanını yüceltirdi,
Müminleri çağırır Mevlâ’nın huzuruna, Herkesi davet eder Yaradan’ın nuruna (Ahmet TANYERİ)

Kureyş büyüklerini hiç mümkün değil ikna etmek, Çare yoktu başka kazı işine bir müddet ara vermek
Bir hakeme danışılmasını Abdü’l-Muttalip teklif etti, Şam’daki kâhin Sa’d b. Hüzeym hakem tayin edildi.. (Bekir Özcan’ın şiiri..)