On altı Haziran bin dokuz yüz ellide, Nurlanmıştı şafak insanlık âleminde,
İslami ezanla başlar o tarihi günler, Haykırıyordu “Allah” diye minareler (Bekir Özcan)

Gezegenler, yörüngesinden hiç çıkar mı? Ateşe, yak fermanı gelmeden yakar mı?
Aylar, Güneşler, yıldızlar zamansız doğar mı? Suya, ilahi emir verilmeden insanı boğar mı? (Bekir Özcan)

Artık iki seneden fazladır Estoniyanin başkentinde haftanın her günleri Türkçe ve üç günü de Rusça ve İngilizce tatlı Risale-i nur derslerine devam ediliyor. 2000 den fazla broşür ve en son da 3 külliyat okuyucularını buldu.

Kişi, samimi olan arkadaştan renk alır, Ondan sonra, bunda o huylar çıkamaz, kalır,
Bu adam, arkadaşından biri sayılır. Edindiği huyları, çevreye de yayılır(Abdülkadir Haktanır)

Hz. Bilâl (r.a.), vefatı yaklaşınca, ölümün ızdırabını, sevgililerine kavuşmasındaki zevk ile mezcetmiş; ömrünün son anlarında onun hastalığını gören zevcesi, teessüründen “ah ne acı” dedikçe, Bilâl: “Oh! Ne tatlı!” diyor ve ekliyordu: “Yarın sevgililerle, Muhammed ve arkadaşlarıyla buluşacağım.” diyordu. (Çetin Kılıç’ın yazısı..)