İttihat ve terakki Cemiyetinin içyüzü ortaya çıkınca 1908’lerde bu cemiyetten ayrılan bir kısım aydınlar “İttihad-ı Muhammedi” ile siyasal İslam’a dönüştürüldü. Daha sonra da ikinci bir ulama grubu tarafından İstanbul’da 5 Nisan 1909’da Süheyl Paşa, Mehmet Sadık, Ferik Rıza Paşa, Derviş Vahdeti ve arkadaşları tarafından  “İttihad-i Muhammedi Cemiyeti” kurulur (Rüstem Garzanlı)

“Hazret-i Üstâd Bediüzzaman’ın 1953 yaz aylarında, hususi şekilde gidip İstanbul Fener Patriği Athenagoras ile görüşmesini burada kaydetmek lâzım geldi. Üstâd’ın bu görüşmesi manidardı. İslâm ve hakikî Hıristiyanlık dinlerinin barışmasının veya hiç olmazsa esas mes’elelerde ittifakın tebliği gibi idi. O günlerde Üstâd’la beraber bulunmuş halen hayatta Nur talebelerinden bir çoğu rivayet ederler ki: Bir gün Hazret-i Üstâd, yanında Üniversiteli Ziya Arun […]

 Unutma, Allah seni onunla alacak bir gün, Hazırlıklı değilsen, halin ne olur o son gün?
Nasıl aldandın, şerir nefsinin peşine koştun? Aklını dinlemeden, nefsini tatmine coştun. (Abdülkadir HAKTANIR)

Bugünlerde “Eski Said Dönemi eserleri” okuyorum. Okudukça haz duyuyor, haz duydukça okumaya devam ediyorum. Her bir sayfası adeta bir kitap kadar anlam içeren bir eserdir. Bu umman denizin sahilinden aldığım bir katre su ile ğaşeyân olan vücuduma hevâ-i nesim ve bir âb-ı hayat oldu. Dimağımda ki tadları müştaklara da ikram etmek arzu ettim (Rüstem Garzanlı)

Vatandaşların çoğu diyorlar ki: Nasıl oldu da bu nesil her tarafta şan ve şerefle anılan o şehit dedelerin yolunu bırakıp ecnebi yolunu takibe geçti? Halbuki bu evlatların dedeleri değil mi idi ki: Hakimiyetini üç kıt’ada asırlarca sürdürebildi. Hatta bir ara 24 milyon kilometre kareye hükmetmişti (Abdülkadir Haktanır)