İslâm’da kusur arayanların sık sık dile getirdiği bir soru vardır:
“Şimdi siz Müslüman toplumda, Müslüman ailede doğup büyüdünüz şanslısınız tabii. Peki, İsveç’in Malmö’sünde yaşayan adamın ne suçu var? O neden Cehenneme gidiyor?”
(Muhiddin Yenigün)

Canlılıkla varlığı kıyasladığımızda çarpıcı hakikatler karşımızda arz-ı endam ederler. Mesela cansız bir varlık, dağ gibi büyük ve muhteşem bir yapıda da olsa bir yetimlik, gariplik, kimsesizliği sergiler. Bulunduğu mekâna çakılmış veya bir yörüngeye hapsolmuş vaziyetiyle bizlere bir mahkûmluğu gösterir. Fakat bir canlı, mesela bir karınca, küçücük olmasına rağmen bir hürriyet, bir serbestlik ve kendi kendine hareket etme kabiliyeti onda görünüyor. […]

Bugün uyanır uyanmaz gönlüme Kerbela hüznü düştü. Onların başına gelen mukadderatı düşündüm. Rasulullah’ı (sav) düşündüm. Neden Rabbin en sevgili kulu iken her birimizin başına gelebilecek en ağır sınavların en büyükleri ona verilmişti? (Mehmet Ali BULUT)

Risale-i Nur, bir defa okunup rafa kaldırılan, ya da rafta kalıp zamanla tozlanan, orijinalitesini kaybeden silik,  yetersiz ve kıvamsız bir eser değildir; belki canlı bir kütübhane hükmündedir, bugün telif edilmiş, bugün kaleme alınmış gibi taze ve taravettârdır (Abdülkadir Haktanır)

Ey gafil nefsim, bilmiyor musun ki, Şeytanın Cennet’ten kovulmasına sebeb inadıdır. İnat etmek şeytandandır. İki kişi birbirlerine o veya bu şekilde küsüp barışmazlarsa Şeytan’ın askeri olmazlar mı? (Abdülkadir Haktanır)