O Allahın bir KULU ve Peygamberi idi. Ben de bir kulum. Fakat O kul olduğunu biliyordu. Benim nefsim kabullenmiyor. O bir güldü; şebnemlerinde, bize rahmetle gülen bir kâinat sundu, ve ardında güller bırakıp Rabbine döndü. Ben biliyorum, ama hâlâ zakkumlar peşinde koşuyorum.

Minik kız annesinin yüksek sesle ağlamasından rahatsız olmuş ve şöyle demiş “Niye bu kadar çok ağlıyorsun ki anne? İmanı olan ve imanıyla yaşayanlar için ölüm ve ahirete gitmek korkulacak bir şey mi?”

Eyüphan Kaya bu hafta “Cuma sohbeti” sayfasına Bismil ilçe müftümüz Ahmet Durmuş Hocamızı konuk etti. İşte müftümüzün sorulara verdiği manidar cevaplar…

Bir çocuk küçüklüğün de kuvvetli bir ders-i imani alamazsa, sonra pek zor ve müşkil bir tarzda islamiyet ve imanın erkanlarını ruhuna alabilir. Adeta gayr-i müslim birisinin islamiyet-i kabul etmek derecesinde zor oluyor, yabani düşer. Bilhassa, peder ve validesini dindar görmezse ve yalnız dünyevi fenlerle zihni terbiye olsa, daha ziyade yabanilik verir. (Abdülkadir Haktanır)

Ben fakiri Rabbım, eşrefi mahluk yaratmış iken, Nefis ve şeytanın, desiselerine aldandım,
Cürmü günahın nahoş, hallerine kanmış iken, Vakit çok geçtikten  sonra, fark ettim ki yandım (Abdülkadir Haktanır)