İnsanların müsbet ve beğendiğimiz taraflarını geliştirmekle, beğenmediğimiz ve menfi olan tavır, düşünce, davranış, fikirlerini izale edebiliriz. Yoksa onda bu, bunda şu var deyip uzaklaşmak ise neticesi pek iyi değildir. Birileriyle tesanüd edip beraber hareket etmek “ve birbirinin güzel huylarından istifade [10]” ederek birbirini inşa edip hayattan meşru manada zevk almaya çalışmaktır. Bu hayatta Dost edinmek ne hoştur. Bu bir başkadır başka. Allahın insana en güzel ikramı hediyesi ihsanı ise kalbe mukabil bir dosttur.
(Muhammed Numan ÖZEL)

İnsan ebedi aleme giden bir yolcudur… Bu öyle bir yolcu ki, ruhlar aleminden anne karnına, oradan dünyaya teşrif eden bir yolcu… Sonra çocukluktan, gençlikten, ihtiyarlıktan, kabre giren bir yolcu. (Mehmet Abidin Kartal)

“Hürriyet, helâl ve haram dairelerinden dilediğini seçebilme yetkisi ve netice itibariyle de cennet ve cehennem yollarından istediğine girme serbestisidir.”
(Prof. Dr. Alaaddin Başar)

Başka insanları sevmek zorunda değiliz. Onlar gibi düşünmek, yaşamak zorunda değiliz. Ama onların hürriyetlerine, seçimlerine, yaşama tarzlarına, düşüncelerine saygı duymak zorundayız. Bu saydıklarım bir erdem değil…

Kelime mânası olarak da manevi iklim kokan bir geceye, siz “kandil” dediğinizde tüm mânevi iklimi gider, yerine titrek ışığıyla anlamsız bir “kandil” gelir…
(Yavuz Bahadıroğlu)