Bir sohbet ortamında biri bana “Neden Kur’ân sadece Arapça olarak okunuyor ve yazılıyor. Başka dillerle de yazılıp, okunsun. Bütün diller Allah’ın indinde kullanılan dillerdir. Ben Kur’ân’ı kendi dilimle okuyup yazmak istiyorum.” dedi. (Rüstem Garzanlı)

Kürsüler boş, merkezi camiden yapılan vaaz diğer camilerin iç hoparlörine veriliyor cemaat vaazı oradan dinliyor yada dinliyor zannediliyor (Çetin KILIÇ)

“Aziz, Sıddık, Kardeşlerim! Sizin tesanüdünüze benim ziyade ehemmiyet verdiğimin sebebi yalnız bize ve Risale-i Nur’a menfaati için değil, belki tahkikî imanın dairesinde olmayan ve nokta-i istinada ve sarsılmayan bir cemaatin kat’î buldukları bir hakikata dayanmağa pek çok muhtaç bulunan avam-ı ehl-i iman için dalalet cereyanlarına karşı yılmaz, çekilmez, bozulmaz, aldatmaz bir merci’, bir mürşid, bir hüccet olmak cihetiyle sizin kuvvetli tesanüdünüzü gören kanaat eder ki; bir hakikat var, hiç bir şeye feda edilmez, ehl-i dalalete başını eğmez, mağlub olmaz diye kuvve-i maneviyesi ve imanı kuvvet bulur, ehl-i dünyaya ve sefahete iltihaktan kurtulur.”

Neden Devamlı Okumalıyım ki? Risale-i Nur Külliyatını okumak uzun soluklu bir çabadır. Çünkü “bir defa okuyup, sair ilmî risaleler gibi yeter der, bırakır. Hâlbuki bu risale ulûm-u imaniyedendir. Her gün ekmeğe muhtaç olduğumuz gibi, o nevi’ ilme her vakit ihtiyaç var.” [1] “…Risaleler Kur’an’dan alındığı için kut ve gıda hükmündedir. Her gün ihtiyaç gıdaya hissedildiği gibi, her vakit bu gıda-yı […]

Kardeşin seni tahkir ettiği halde, sen ona muhabbet gösterebiliyorsan, işte o zaman sırr-ı uhuvvet tezahür eder.
Anlamak iki çeşittir: İbareyi anlamak, Hakikatini anlamak. Uhuvvet Risalesini okuduğu halde kardeşiyle dövüşen adam, ibareyi anlamış, hakikatini anlamamıştır. Çünkü hakikatini anlayan insan kardeşiyle dövüşmez. (Rüstem Garzanlı)