Hayatı İslâmın dert ve çilesi ile geçmiş, davası yolunda birçok meşakkatler çekmişti. Meşakkatler karşısında yılmayan bir kimseydi. Kur’ân davasına bağlılığın müşahhas bir timsâli, sıddıkıyetin mümtaz bir ferdiydi.

Bediüzzaman Hazretleri, Ramazan Risalesi’nde nefsin inatçılığıyla Allah’a itaatsizliğinin boyutundan ve orucun nefis üzerindeki etkisinden bahsederken, bir konuşmayı aktarır. Buna göre: Rabbimiz (c.c.) nefse sorar: Ben neyim, sen nesin?.. (Muhiddin Yenigün’ün yazısı..)

Ehl-i Sünnet’in en önemli şe’ni yek diğer kardeşine uhuvvetidir. İlmi ve mudakkik oluşudur. Nazikane tutumudur. Müminin tezyifi değildir. Ehl-i Sünnet bir müminin, eleştirdiği tarafı (Cemaatler, Batıniler, Vehhabiler, Şia, Ruhani Hristiyanlar gibi) taassubane tezyifi doğru değildir. Hem bir ehl-i hizmetin metodu olamaz.. (M. Fatih Özbilen’in yazısı..)

9 yaşında ailesinden ayrılıp ilim tahsiline giden garip bir öğrenci, Doğunun ezberi ve zekası güçlü bir talebesi, Medrese eğitimine uyamayan kişiliğiyle tam bir ilim aşığı, Molla Fethullahın tabiriyle ilmi münazaraların Bediüzzamanı… (Dr. Selçuk Eskiçubuk’un yazısı..)

Vakti ile anlaşılamayan şahsiyetlerin şimdilerde kıymete binmesi dikkat çeker oldu. Menfaatlerin çok ön plâna çıkartılarak tanınmış şahsiyetlerin kullanımı hızla çoğaldı. Bu durum samimiyet makamında sorgulamayı gerektirir hal aldı. Çağlara ışık olan büyüklerin doğru anlaşılması ve istismar edilmemesi için hak severleri vazifeye davet ediyoruz. (Mehmet Çetin’in yazısı..)