Mekke’ye ulaşmıştı artık kafile, Verilmişti bir kişi kervandan fire,
Abdü’l-Muttalib, oğlu Abdullah’ı sordu, Denildi,”aniden yolda çok hasta oldu” (Bekir Özcan)

Üstad vuku bulacak olayı verirdi önceden haber, Ağabeylere cezanız var tokat yiyeceksiniz der,
Kastamonu’da, çile keder dolu bitecek yedinci sene, Evvel haber veriyordu yine Üstad, nur talebelerine (Bekir Özcan)

Ağır, ağır; lapa, lapa; havada süzülerek yağıyor kar, Miski amber gibi, ter temiz hava var, bayılıyor insan (Bekir Özcan’ın şiiri))

Abdullah Yeğin ağabey o yıl ortaokulda okur, On üç on dört yaşında daha henüz çocuktur,
Arkadaşlarıyla birlikte üstadı daim ziyarete gider, Öğretmenlerin Allah’tan bahsetmediklerini söyler. (Bekir Özcan)

Âlemlerin efendisi kâinatın güneşi, Ruhların mayası kalplerin neşesi,
Güllerin en güzeli, tüm gözlerin feri, Ey insanoğlunun en aziz yüce eri (Bekir Özcan)