Abdü’l-Muttalib’i aldı, bir derin düşünce, Evlendirmek istiyordu Abdullah’ı bu sene,
Yirmi dört yaşına ayak basmıştı en küçük oğlu, Bir münasibini düşünüyordu aylarca doğrusu (Bekir Özcan)

Karakoldaki komiser üstada etti çok eziyet,Üç günde bir, evini arar sanki büyük meziyet,
Günün birinde komiser, Çaycı Emin ağabeye,Der “sen gideceksin Bediüzzaman’ın hizmetine” (Bekir Özcan)

Adem Peygamberi, yarattı Cuma günü Cenabı Hak,
Cennetten o gün çıkarır, Allah’ın hikmetine bir bak,
Tövbesi bu gün kabul edilir, ilk insan ilk peygamberin,
Mübarek Cuma günü gerçekleşir vefatı da, Hz. Ademin (Bekir Özcan)

O dönemde sırtında cübbesi sarığı başında, Kastamonu Nasrullah Camii şadırvanına,
İhtiyar bir şahıs vakar ve heybet içinde, Su doldurmaya geldi elindeki testisine (Bekir Özcan)

Abdullah’ın yüzündeki parlak nur, Daim parlayan bir ışık gibi durur,
Sanki dünyadaki ışıklar onunla yanar, Karanlık âlemler bile o nur ile parlar (Bekir Özcan)