Bak ramazan oldu işte üç, Ezildi nefis, azaldı nefsani güç,
Ramazan ayı en yüksek burç, Hafifledi ceset haydi manen uç (Bekir Özcan)

Ulaştık Ramazan’ın ikinci gününe, Katıldık huzur ve huşu içinde tervihe
Sahura kalktık davulcunun manisiyle, Okundu ezan, patladı top, buyurun yemeğe (Bekir Özcan)

Orucun şiarı oldu sanki renkli mahyalar, Davul sesiyle sahur yapacak sokaklar,
Top mermisi ezan okuyarak patlayacak, Kâinat ordusu “Bismillah” diye iftar açaçak (Bekir Özcan)

On altı Haziran bin dokuz yüz ellide, Nurlanmıştı şafak insanlık âleminde,
İslami ezanla başlar o tarihi günler, Haykırıyordu “Allah” diye minareler (Bekir Özcan)

Gezegenler, yörüngesinden hiç çıkar mı? Ateşe, yak fermanı gelmeden yakar mı?
Aylar, Güneşler, yıldızlar zamansız doğar mı? Suya, ilahi emir verilmeden insanı boğar mı? (Bekir Özcan)