Bediüzzaman Said Nursî Hazretleri ile doğrudan veya dolaylı hatıraları olan yüzlerce Nur talebesi ve ziyaret edenleri var. Bu hatıralar, Üstad’ın çileli hayatını, ibadet intizamını, talebeleriyle münasebetlerini, imanî hassasiyetlerini ve Risale-i Nur hizmetinin ruhunu yansıtan manevi bir hazinedir. Yeni nesillere hem ilham hem de istikamet vermek açısından büyük önem taşırlar. Sadece menkıbe tarzında bir şey değil hâtıralar. Ama bu hâtıralar ve anlatılan şeylerin sıhhati, umumî bir hâtıra olup olamayacağı gibi meseleler için nakledilen şeyin kaynakları, mehâzleri bilinmesi gerekmektedir ki tetkik edilebilisin. Bu hazinenin muhafazası da, kaynaklı, mehâzli olarak paylaşım ile mümkündür.

Zübeyir Gündüzalp ağabey, İstanbul’da Avukat Bekir Berk’in bürosunda, Bekir Berk’e, “Bekir Bey, Bayram kardeş Karabük’e yerleşerek dükkân açmış. Gidip Bayram kardeşle konuşunuz, Ankara’ya yerleşsin ve hizmete Üstadımızın hayatındaki gibi sadâkat ve vefakârlıkla hizmetine devam etsin” der.

Hâfız Ali Ergun’un talebesi Hasan Ergünal anlatıyor: “Hocam Hâfız Ali imamdı ve hâfızdı. Gayet güzel Kur’an-ı Kerim okurdu. Şafaktan evvel kalkar ve cevşenini okurdu. Sonra talebeleri gelir… Cemaatle kılınan namazdan sonra tesbihat hep bir ağızdan sesli yapılırdı. Kur’an ve dersler okunduktan sonra talebeler dağılırlardı. Hocamız Hâfız Ali Efendi köyümüz İslamköy’de 10–15 kadar çocuk okutuyordu… 4 tane de hâfız çıkardı.”

Hafızanın insanın dünya hayatında yaşayabilmesindeki büyük öneminden başka, dünya hayatından sonra âhirette, Haşir’de, Mahkeme-i Kübrâ’da bütün insanların hesabının bir anda görülmesinde de büyük önemi olabileceği düşünülmelidir.

Toplumumuzda dinimizde ailenin ve çocuğun yerini zannedersem birçok yazılarda, kitaplarda okumuş, yaşadığımız toplum hayatında müşahede etmişsizdir. Tekrar tekrar çocuk eğitimi ve aile önemi hakkında fikrimi aktarma yerine kendi çocukluğumdan yola çıkıp, şimdiki çocukların yasayışını inceledim ve çok büyük uçurumlar fark ettim.