Huzur, insanın sürekli olarak Allah ile olan irtibat ve münasebetidir ki, bu da ibadet, taat, zikir, tesbih ve tefekkürle mümkündür. İbadet ve zikrin bir çok kısmı ve şekli vardır. Bir kısmı beden ile bir kısmı mal ile bir kısmı ruh ve kalp iledir. İşte bütün bu kısımların huzuru ve keyfiyeti başka başkadır, ama birbirinden de kopuk değildir (Rüstem Garzanlı)

Hazreti Eyyub (as) hastalıktan şifayı, nefsinin rahat ve istirahatı için değil, zikrine mani olduğu için istemiş. Zaten musibet ve hastalıkların hikmeti de ve maksadı da duâ ve ilticadır. Şâyet musibet ve hastalıklar bu gayesi ortadan kaldıracak bir kıvama gelmiş ise, şifanın istenilmesi  daha ahsen ve lüzumlu oluyor (Rüstem Garzanlı)

Hz. Yusuf (as.) gibi bir peygamber bile, nefsinden şikâyet ederek şöyle buyurmuştur: “Doğrusu ben nefsimi temize çıkarmam. Rabbimin merhamet edip korudukları hariç, nefis daima fenalığı ister ve kötülüğü emreder.” (Rüstem Garzanlı)

Hz. Yunus (as) balığın karnında, o dehşetli ve çaresiz halde iken “Laillahe illa ente suphaneke inni kuntu minezzalimin” duayı okuyor, sonra Allah’ın inâyet ve yardımına mazhar oluyor. (Rüstem Garzanlı)

Hz. Yunus’un peygamber olarak gönderildiği Filistin’e bağlı Ninova bölgesinde ki halk, putperest bir kavimdi. Otuz üç yıl boyunca sadece iki kişi kendisine inanmıştı. Bunun için Hz. Yunus (as) halkından uzaklaşarak limandan bir gemiye binerek şehri terk etmiş.(Rüstem Garzanlı)