Bir proje üzerinde çalışmaktan vazgeçen öğrenciye profesör sorar: – Evlâdım, Mecnun Leyla’sından vazgeçti mi? Hayır hocam. Kerem, Aslı’dan usandı mı? Hayır. Ferhat, dağları delmekten korktu mu? Vazgeçti mi? Hayır. Edison 2000 küsur denemeden sonra pes etti mi? Hayır. Ya Kocadağlı Ahmet? Bir süre suskunluktan sonra genç: O’nu hiç duymadık ki hocam, deyince profesör son darbeyi vurur. Tabii duymazsınız!… Çünkü o senin gibi vazgeçmişti… (A. Raif Öztürk’ün yazısı..)

Öncelikle neye kızdığınızın farkında olun. Öfkeli ve kızgın kişilerin tipik ortak özelliği neye kızdığını bilmemesi. Kızıyor ama, neye? Kızmaya başladığınızda, kızmaya başladığınızın farkında olmanız çok önemli. Öfke yönetimi eğitimi alan kişiler, kızmaya başladıklarında kızdıklarının farkına varıp iç dünyalarında kendilerini kışkırtacak düşüncelere dalmazlar. İnsanlar en fazla çaresiz hissettiklerinde, köşeye sıkıştıklarında, çözüm üretemediklerinde kızarlar. (Mehtap Kayaoğlu’nun yazısı..)

Zübeyir Gündüzalp Ağabeyin Notlarından…

Birçok işyerinde insanlar fikirlerini kabul ettirmek için tartışıyor. Ya da birçok aile çocuklarıyla tartışıyor. Tartışmak en kötü iletişim modeli. Empati kurmayı ve anlamayı öldürüyor. En vahimi de tartışan tarafların daha çok kendi fikirlerine bağlanmasını sağlıyor.
Nasıl mı? (Özgür Bolat’ın yazısı)

Zübeyir Gündüzalp Ağabeyin Notlarından…