Âlem-i Gayb Hakkında İnsan, yalnız gördüğü âlemi hakikat zannedip, mâzî ve istikbali ademle mahkûm ettiği vakit; hem kaderi inkâr eden bir vehme, hem de hayatı mânâsızlaştıran bir zulmete düşer. Hâlbuki Risale-i Nur’un nuranî dersleri, bu karanlığı dağıtan bir şems-i hakikattir. Üstad Bediüzzaman Hazretleri, Onuncu Söz’ün Zeylinin İkinci Parçası’nda, Âlem-i Gayb’ın mahiyetine dair öyle bir pencere açar ki, geçmiş ve gelecek […]

Şu kâinat sarayına dikkatle baksak görürüz ki; zerrelerden yıldızlara, hücrelerden galaksilere kadar her şey bir mizan-ı adalet ve bir ölçü-i hikmet ile hareket ediyor (Çetin Kılıç)

Bir asır evvel ‘âletler kalbimizi dumura uğratıyor’ diyen bir Üstâd’ın uyarısı, bugün ekranların gölgesinde daha yüksek sesle yankılanıyor. Biz ise hâlâ ‘bağlanıyoruz’ sanırken aslında yalnızlaşıyoruz – hem kendi içimizde, hem de en yakınlarımızla. Bu yazı, modern çağın en sinsi tuzağını anlatıyor: Görünüşte ‘sosyal’ olanın, bizi nasıl ‘yal(ın)’ bıraktığını.”

Sıradan Tevhid, “Allah birdir, ortağı yoktur” der ancak bu inanç daha çok taklididir. Kişi, kainattaki olayların Allah ile bağını her an kuramadığı için şüpheye veya gaflete düşme riski taşır. (Çetin Kılıç)

Ene, aslında hakiki bir varlığı olmayan, ancak insanın bir şeyi kıyas yoluyla anlaması için kendisine verilen hayali bir “benlik” hissidir (Çetin Kılıç)