Yüce Allah’ın adıyla, başlayalım her söze, Ebediyen zeval olmaz, O’na ağlayan göze.
O ilâh ki esirgeyen ve de bağışlayan Zat, O’na açılan ellere, vermektedir kat be kat.

Risale-i Nur’da geçen cümlelerin ekseriyetle uzun cümleler olması ne hikmete binaendir? Halbuki daha kısa cümlelerle daha kolay ve herkesin kolayca anlayabileceği ifadeler olsaydı, daha istifadeli olmaz mıydı? Dini ve terminolojik alt yapısı olan biri bile bazı uzun cümlelerde dikkat ve idrak kaybına uğrayabiliyor.

Peygamber efendimizin makam-ı Mahmud’u, ilahi bir maide ve rabbani bir sofra hükmündedir. Evet, tevzii edilen lütuflar, feyizler, nimetler o sofrada akıyor. Peygamberimize okunan salavat-ı şerifeler o sofraya edilen davete icabettir.

İnsan bu dünyaya keyif sürmek ve lezzet almak için gelmediğine, mütemadiyen(sürekli) gelenlerin gitmesi ve gençlerin ihtiyarlaşması ve mütemadiyen zeval ve firakta(kayboluş ve ayrılığa) yuvarlanması şahittir..

“Kardeşim,” dedi. “Yirmi kişiye daha çay verseydin de böyle yapmasaydın, o zaman ruhum bu kadar sıkılmazdı. Çünkü sen iktisat etmedin.”