İnsan aciz ve fakirdir, dünyanın ağır yükleri omuzlarındadır. Namaz, bu yükleri geçici olarak kenara bırakıp Kadir-i Zülcelal’e iltica etmektir. (Çetin Kılıç)

Sevgi, insanın en yüce duygusudur. Ancak ebedi ayrılık fikri işin içine girdiğinde, o büyük sevgi, sahibine en büyük işkenceyi çektirir. Sevdiğin birini bir daha asla görmeyeceğini bilmek, onu sevmiş olmanın pişmanlığını getirir (Çetin Kılıç)

İnsan ya “ahsen-i takvim” (en yüksek mertebe) ya da “esfel-i sâfilîn” (en düşük mertebe) arasında kendi tercihiyle yol alır. Çünkü insana verilen akıl ve irade, ya cennete yükselten bir merdiven, ya da cehenneme düşüren bir uçurumdur (Rüstem Garzanlı)

Meyvelerin her birinin kendine has tadı, kokusu ve rengi olması; kör bir kuvvetin işi olamaz. Her meyve, kendi lisanıyla “Ben tesadüf değilim, beni yapan zat senin damak tadını biliyor ve sana merhamet ediyor” der. (Çetin Kılıç)

Adem-i sırf, herşeyi abes eder, yani mutlak yokluk, her şeyi anlamsız kılar, eğer ölümden sonra hiçlik varsa, yaşadığımız bu hayatın da hiçbir kıymeti kalmaz (Çetin Kılıç)