İman, insanın hayatına yön verir, ona güç ve dayanıklılık kazandırır, zorlukları aşma yeteneği sağlar ve nihayetinde başarıyı mümkün kılar.

Bediüzzaman Said Nursi, Batı’dan gelen bu güçlü seküler rüzgârların İslam toplumlarında nasıl bir yankı uyandıracağını çok önceden fark etmişti. Bunun için toplumun en az zararla nasıl etkileyebileceğine dair öngörülerde bulunuyordu.

Sağlık nedeniyle bir müddet Diyarbakır Dicle üniversitesi enfeksiyon bölümünde tedavi gördüm. Hastanede tedavi gören herkes kendini hasta bilir. “Musibet taammüm ettiğinde, elem hafif olur. Ben de emsalim gibiyim” diye yine yük altından kaçar.”1, kaidesince aynı bölümde yatan başka hastaların ağır ve sıkıntılı hallerini görünce kendi halime sabır içinde şükür ediyordum (Rüstem Garzanlı)

YAPILAN BİR HİZMETİN DEVAMI VE O HİZMETTEKİ ŞAHS-I MANEVİNİN İSTİKAMETİ İÇİN KİTAB ESAS VE MİHENG OLARAK ALINMASSA; O HİZMET, MUHTELİF EFKAR VE MİZACA GÖRE ŞEKİL ALIR. RİSALE-İ NURUN MESLEK VE MEŞREP TARZINA MUHALİF BİR YOL AÇILIR. EĞER RİSALE-İ NURLARIN TALİMATI DAİRESİNİN DIŞINA ÇIKILIRSA, ÇOK BİDALARA MARUZ KALIP DAVAYI KAYBETME İHTİMALİ YÜKSEK OLUR. 

Bediüzzaman Said Nursî, hayatını iman ve Kur’an hizmetine vakfederek bu yolda liyakatli talebeler yetiştirmenin önemine işaret etmiştir. Çünkü Kur’an hizmetinde liyakat, bir vazife değil, bir şeref ve sadakat nişanıdır.