Kuran ahlakı ile yaşamayan insanlar, menfaatleri doğrultusunda sürekli çevrelerinde bulunan insanları hoşnut etmeye, onların sevgi ve saygısını kazanmaya çabalarlar. Hayatları boyunca bütün sosyal ortamlarda bu eziyeti yaşamalarına rağmen, kolay kolay karşılarındaki kişilere de yaranamazlar (İbrahim Akın)

Müslüman çilekeş olsada mutludur, Söyle hayattan lezzet alırmı gavur?
Hiç alamaz çünkü onun kalbi uyur, Mahsul alınamaz hakka inanmadan.

İman, ne büyük güç ki, insanı eder insan,

Yok! Yetmez o kadar belki sultanlara sultan,

İmandır ki mümine hareket verir her an,

Ancak o güç insanı yarın ettirmez pişman.

(Abdulkadir Haktanır’ın şiiri..)

”Evet, şu kâinatta insan bir fihriste-i câmia olduğundan, insanın kalbi binler âlemin harita-i ma’neviyesi hükmündedir.”( Bediüzzaman, Telvîhât-ı Tis’a) Çekirdek mahiyetinde olan kalb, ”iman, İslâm ve ubûdiyyet” le çalıştırılsa, hem âlem-i vücûbun keşfine erişir, hem de Cennet gibi bâkî bir meyve verir. ”Ubûdiyyet toprağı” altında, ”imân ziyâsı”yla, ”İslâmiyet suyu”yla, ”kelime-i tevhîdin nesîmi”yle buluşan kalb, gerçek gayesini, vazifesini ve mahiyetini anlamış/kavramış olur… (İsmail Aksoy’un yazısı..)

Ey ebediyet sahibi, Ey ikramların sahibi
Ey yücelikler sahibi, Ey sonsuz vefa sahibi